„Widziałem przypadki, gdzie gościu miał wytatuowanego smoka na penisie” – mówi Andrzej Socki, absolwent Zespołu Szkół nr 5 im. M.T. Hubera w Wałbrzychu.

Michał Cisło: Twoja siostra powiedziała mi, że ilekroć słyszysz słowo „tatuaż”, tylekroć przeżywasz orgazm na sucho. Dlaczego?

Andrzej Socki: (śmiech) Dlaczego? Bo mnie to cholernie interesuje. To moja pasja.

Wybrałeś sobie dość kontrowersyjną pasję.

Dlaczego kontrowersyjną?

Przecież wiesz, jakie opinie krążą o ludziach, którzy mają na swoim ciele tatuaże.

Hm, no tak, kryminał… Ale Bogu dzięki coraz częściej zmienia się ich podejście do sprawy.

A Ty sam doświadczyłeś kiedyś jakichś nieprzyjemności związanych z tym, że jesteś wytatuowany?

Jak na razie żadnych. Zazwyczaj ludzie po prostu pytają czemu mam, kto mi robił…

A ile tatuaży masz na swoim ciele?

Cztery.

Czego one dotyczą? Co symbolizują?

Wiesz, niekoniecznie musi być jakiś przekaz. Często ludzie robią sobie tatuaże dla upamiętnienia czegoś lub kogoś. W moim przypadku było tak, że po prostu spodobał mi się wzór.

Co daje Ci zrobienie sobie tatuażu? Dlaczego je w ogóle robisz?

Powiem Ci, że ciężko jest to określić… (chwila zastanowienia) Nie wiem, jak to ubrać w słowa. Podoba mi się to, po prostu.

Podoba Ci się to, bo lepiej z nimi wyglądasz, czy podoba Ci się to, jako forma wyrażania siebie?

Podoba mi się taki rodzaj sztuki.

Zamknąłeś kiedykolwiek, za pomocą zrobienia sobie tatuażu, jakiś rozdział swojego życia?

Nie, jeszcze nie.

A chciałbyś?

Jak będę miał co zamykać, to wtedy o tym pomyślę (śmiech).

Jak rozpoczęła się Twoja przygoda z tatuażami?

Od oglądania w telewizji programów o więziennictwie. Nie było jeszcze wtedy programów o samych tatuażach, więc musiałem oglądać coś, gdzie te tatuaże występowały. Miałem wtedy dziesięć, może jedenaście lat. Dodatkowo czytałem książki i gazety na ten temat, przeglądałem strony internetowe, obrazy. Uzależniłem się.

Miałeś jakiegoś swojego mentora, który wprowadził Cię w ten świat?

Nie.

Ile miałeś lat, jak zrobiłeś sobie pierwszy tatuaż?

Siedemnaście.

I czym to było spowodowane? Chęcią przygody, buntu?

Ani chęcią przygody, ani chęcią buntu. Chciałem go po prostu mieć.

A co na to rodzice? Pozwolili, czy zrobiłeś to bez ich zgody?

Byli przyzwyczajeni do tego, że się tym interesuję. Często przynosiłem do domu jakieś książki, które były z tatuażami związane. Poza tym już od dziecka rysowałem sobie na rękach różne rzeczy, więc przypuszczam, że się tego spodziewali.

Ukrywałeś przed nimi swój pierwszy tatuaż, czy się od razu pochwaliłeś?

Nie, nie ukrywałem. Powiedziałem im. Mamuśka nawet czekała na mnie, żeby zobaczyć, co sobie zrobiłem (śmiech). Trochę się wtedy wkurzyła, bo miałem zrobić co innego, a zrobiłem co innego. Miałem zrobić skorpiona, a zrobiłem czaszkę (śmiech).

Wyciągnęli jakieś konsekwencje?

Nie, żadnych konsekwencji nie było. Tak jak wspomniałem przed chwilą – mama się tylko wkurzyła.

A ojciec?

A ojciec miał jak zwykle na wszystko wylane (śmiech).

Boisz się igieł?

Nie.

Tatuowanie jest przecież bolesne. Nie bałeś się tego?

Stresowałem się, wiadomo. Ale mimo tego bólu, to tatuaże strasznie uzależniają.

A które miejsca bolą najbardziej?

Wewnętrzna część dłoni, zewnętrzna część dłoni, stopy, kości, kręgosłup. No i, żeby Ci to ładnie ująć, części intymne.

Dowiedziałem się, że otwierasz własny salon?

Prawda.

W którym miejscu będzie się znajdował?

Na Piaskowej Górze, przy hali Manhattan(dawne lodowisko). Będzie to salon fryzjerski, połączony z salonem tatuażu.

Jaki sprzęt jest potrzebny do otwarcia takiego salonu?

Przede wszystkim maszynki.

Jakie to muszą być?

Na elektromagnes lub ciśnieniowe. Ciśnieniowe są lżejsze, pracują ciszej, są bardzo wygodne do długich sesji. Natomiast te na elektromagnes działają troszeczkę inaczej, bo są dwie cewki, jest blaszka, na której zamontowany jest taki jakby bolec; na niego zakłada się igłę, która przechodzi przez rurę, a wychodzi przez dziób w maszynce i wtedy można dopiero cokolwiek działać.

A oprócz maszynek?

Zasilacz, przyłącz, czyli kabel idący z zasilacza do maszynki. Poza tym trzeba zakupić stopkę do włączania maszynki oraz tusze… Jest tego trochę.

To pewnie musi sporo kosztować?

Tak.

W przybliżeniu – ile?

Ok. 15 tysięcy.

Dużo osób już wytatuowałeś w swoim życiu?

Moim zdaniem – niewiele. To zaledwie było 50/60 osób.

Był jakiś projekt, który sprawił Ci wyjątkowo dużo trudności?

Początki mojego tatuowania były trudne. Ale jak już z czasem przyzwyczajasz się do maszynki i dowiadujesz się, jak robi się, np. cienie, wypełnienia, to z czasem to wszystko samo przychodzi. Póki co, to największym moim projektem był triball(etniczne wzory plemion – przyp. autor), który przechodził z łopatki, przez ramię, na kark.

Podobno przed zrobieniem sobie tatuażu nie można spożywać alkoholu, to prawda?

Tak.

Dlaczego?

Ponieważ alkohol podnosi ciśnienie krwi, rozrzedza ją i przy nakłuwaniu igłą – krew zaczyna wylatywać razem z tuszem. Tatuowanie trwa wtedy o wiele dłużej.

W którym miejscu tatuażów nie powinny robić sobie kobiety?

Na pewno na lędźwiach, zwłaszcza w przypadku kobiet, które planują mieć dziecko. Należy pamiętać, że po ciąży skóra się rozciąga, więc tatuaż rozciąga się razem z nią. I jest to chyba jedyne takie miejsce.

A mężczyźni?

Z pewnością na kominie (śmiech). Chociaż widziałem już przypadki, gdzie gościu miał wytatuowanego smoka na penisie. No, a dodatkowo trzeba brać pod uwagę biceps lub plecy, które w każdej chwili mogą się powiększyć. Wtedy tatuaż też się rozciąga razem ze skórą i naprawdę tragicznie to wygląda…

A gdyby przyszedł do Ciebie do salonu mężczyzna z prośbą o wytatuowanie smoka na – jak to wspomniałeś - kominie, to zrobiłbyś to?

(śmiech) Nie.

Nie zrobiłbyś tego w imię zasady „klient nasz Pan”?

Nie, nie zrobiłbym (śmiech). Z własnych względów.

Jakbyś przekonał kogoś do zrobienia sobie tatuażu?

Ciężko byłoby mi kogoś przekonać, bo to właściwie zależy od jego charakteru i poglądów. Z pewnością bym jakąś tam walkę podjął, bo to w końcu jest moja pasja i coś, co kocham, ale gdyby mi odmówił – uszanowałbym to. To musi być jego prywatna decyzja. Osobiście, to nie wyobrażam sobie bez nich życia. A resztą mało się przejmuję.

Michał Cisło
michal-cislo@wp.pl