Dokończ zdanie: gdybym został prezydentem, to numerem jeden na liście moich zadań byłoby...? Bo moim: wetowanie. A wetowałbym tak długo, dopóki posłowie nie zaczęliby interesować się sprawami własnego kraju, tworząc logiczne ustawy i wprowadzając je w życie, a nie pomysłami rządów naszych sojuszników i sąsiadów, które koniecznie muszą zaistnieć także i u nas. Bo system ten, jak się okazuje, nie ma ani rąk, ani nóg, ani chociażby szans na minimalny sukces. I to dlaczego? Bo źle sformułowane są dekrety naszych sąsiadów, czy po prostu my nie potrafimy odróżnić jawy od rzeczywistości?

A jak wszystkim wiadomo – absurdów u nas nie brakuje. Co więcej – ludzie utrzymywani z naszych podatków dostarczają nam w tygodniu tyle atrakcji, że gdyby ktoś mnie obudził w nocy z piątku na sobotę, to byłbym w stanie podać minimum trzy różne sytuacje z ostatnich pięciu dni. I rozśmieszony zasnąłbym na nowo. Ale boję się, że za kilka tygodni w ogóle nie będę spał.

Palenie zabija. A tak przynajmniej twierdzą nasi posłowie, którzy lada dzień mają przystąpić do głosowania nad nową ustawą, wprowadzającą zakaz palenia papierosów we wszystkich miejscach publicznych. I skoro sprawdziło się to i w Anglii, i w Irlandii, to u nas też tak będzie. Takie przynajmniej mamy zapewnienia. Co prawda publicznie gwarantują nam to ludzie, którzy sami są niepalący, ale nad nowym zakazem pracują głównie ci, którzy na co dzień kopcą jak lokomotywa Brzechwy. I gdzie tu sens? Bo przecież nie będziemy dyskutowali nad argumentami osób palących. Dziwnym trafem – ich to nie dotyczy. Co więcej – całość nowego pomysłu sprowadza się jedynie do ograniczenia ich i mojej wolności. Bo według tego, co sam już wyczytałem, według zapowiedzi inicjatorów i według wstępnych zapisów – zapalić będę mógł jedynie w domu. A że jestem nałogowcem, to jak sobie poradzę na zewnątrz? Przystanki – nie. Chodniki – nie. Poczekalnie – nie. Parki – nie. To gdzie? Mam się czuć jak ryba bez wody? Jak małpa bez banana? Krowa bez trawy? Cokolwiek. Pewne jest natomiast to, że palić będzie można również w samochodach. To takie pocieszenie od rządu i możliwość wyboru, gdyby znudziło nam się przesiadywanie w domu. Idąc tokiem rozumowania naszych posłów, zadam inne pytanie: a co z tymi, którzy jeżdżą na skuterach? Czy siedząc na skuterze, mogę zapalić papierosa? Będę wtedy zaliczany do przesiadujących w pojeździe, czy na zewnątrz?

Jakkolwiek jednak by nie było, to zastanawiające jest, że w kraju, który ma ogromne dochody z akcyzy za papierosy(same podwyżki cen z ostatniego miesiąca przyniosą państwu dodatkowe 2,3 mld złotych) bierze się w ogóle takie pomysły pod uwagę. Zresztą, można to sprawdzić na prostym przykładzie. Przygotowując się do tego felietonu obliczyłem, ile wydaję rocznie na papierosy. Wyszło mi ponad 4000 zł. W Polsce mamy 70% niepalącego społeczeństwa i 30% palącego, z czego 3% pali „raz na jakiś czas”. Przyjmując, że statystyki podawane przez media są prawidłowe, wychodzi, że blisko 11 milionów ludzi pali regularnie. A gdy pomnożymy te 11 milinów razy 4000 zł, to o jakich pieniądzach my w ogóle rozmawiamy? Bo mi kalkulator zablokował wynik. A to nie koniec abstrakcji. Pomińmy te statystyki, liczby i fakt, że Ministerstwo Finansów nie chce takich pieniędzy. Zapiski samego projektu są ciekawsze. Przykładowo: gdy pójdziemy sobie, jak co tydzień, do baru na piwo, spotkamy tych samych ludzi co zawsze – białych, czarnych, grubych, chudych, wysokich, niskich, w koszulkach Chillin, w zwykłych koszulkach – i zapalimy w takim miejscu papierosa, to karę finansową nie poniesiemy my, jako łamiący zakaz, tylko właściciel lokalu. A to sprawia, że szef klubu, w którym pracuję, może mnie wysłać do konkurencji „na papierosa”, on wezwie w tym czasie Straż Miejską i mandat wynoszący kilka tysięcy złotych gwarantowany. A ja wyjdę z tego bez szwanku. Ewentualnie z nową paczką papierosów od szefa.

Dlatego proponuję znaleźć kompromis. Bo o ile potrafiłbym zaakceptować częściowy zakaz palenia, obejmujący np. tylko miejsca publiczne, o tyle całkowity nie tylko mnie oburza, ale i dyskryminuje. A o czym mówię, to zrozumieją osoby palące. Zgodzę się, że zapach tytoniu nie dla każdego może być przyjemny, ale nie oszukujmy się – nigdy się nikomu nie dogodzi. Jednych odrzucać będzie odór wypalonego przed chwilą papierosa, innych zbyt intensywny zapach perfum. Czy idąc tym tokiem rozumowania, posłowie powinni zabronić również używania perfum i dezodorantów? A przecież to też wyszłoby na dobre. Dziura ozonowa by się nie powiększała, powietrze byłoby czystsze. Tylko jaki w tym sens? Po co odbijać piłeczkę? Lepiej się zaakceptować. Są niepalący, którym zapach tytoniu nie przeszkadza, są nieużywający perfum, którym ta intensywna woń również życia nie utrudnia. Jeżeli ktoś będzie chciał się wybrać do lokalu, w którym nie pali się papierosów, to niech uda się do tego, który ma przeznaczone do tego specjalne sale. Wtedy i wilk syty, i owca cała. Osobiście nie wyobrażam sobie pubu, czy restauracji, gdzie nie można palić, a gdzie jest alkohol. Bo jaki jest sens wyjścia osoby palącej na piwo, skoro nie może zakurzyć ani w środku, ani na zewnątrz? Mam siedzieć w domu?

Dlatego, po raz drugi, proponuję znaleźć kompromis. Może sensownym rozwiązaniem okaże się przygotowanie ustawy, którą następnie zamieści się, za pośrednictwem mediów, gdzieś w Internecie, a społeczeństwo niech wysyła do pomysłodawców maile ze swoimi propozycjami zmian i poprawek? Gdzie, co i dlaczego tak? Może wspólnie uda się stworzyć przepis, który zadowoliłby obydwie strony? W końcu to nie jest dekret, który dotyczy iście narodu polskiego, jako instytucji, tylko narodu polskiego, jako społeczeństwa. Tu chodzi o nas, o nasze dobro, o nasz komfort, a nie o dobro Irlandczyków, czy Anglików, którym zawdzięczać możemy obecnie całe to zamieszanie. Nikt mnie nie przekona, że palący umierają szybciej i młodziej, mają choroby wieńcowe i potencję. To moje zdrowie, mój świat, moje klocki.

Państwo na mnie zarabia, więc niech się cieszy, a nie utrudnia.

Michał Cisło
michal-cislo@wp.pl